Το σακίδιο είναι κάτι που κουβαλάμε καθημερινά χωρίς να το σκεφτόμαστε πολύ - στην πλάτη, στον ώμο, μέσα στο σχολείο ή στη δουλειά.

Λίγα όνειρα αγγίζουν κάτι τόσο βαθιά προσωπικό όσο το όνειρο με τη μήτρα. Δεν είναι σαν να βλέπεις ένα αντικείμενο ή ένα ζώο - είναι σαν να κοιτάς κατευθείαν στο σημείο απ' όπου ξεκινά η ζωή, το δικό σου ή κάποιου άλλου.

Η αρτοκλασία είναι από εκείνες τις εικόνες που, όταν εμφανίζονται σε όνειρο, αφήνουν πίσω τους μια παράξενη γαλήνη. Βλέπεις τα πέντε ευλογημένα ψωμιά στην εκκλησία, το λάδι που χύνεται σταυρωτά, τον ιερέα να διαβάζει την ευχή, και ξυπνάς με μια αίσθηση που δεν μοιάζει με τα συνηθισμένα όνειρα.

Το προζύμι είναι από εκείνα τα σύμβολα που δεν εμφανίζονται τυχαία σε ένα όνειρο - κουβαλάει μέσα του χρόνο, υπομονή και κάτι που περνάει από χέρι σε χέρι.

Υπάρχει μια συγκεκριμένη γλυκόπικρη αίσθηση που αφήνει το όνειρο με μια μπομπονιέρα - κάτι ανάμεσα σε χαρά και ανησυχία, σαν να θυμάσαι μια γιορτή που δεν έγινε ακόμα ή που πέρασε χωρίς να προλάβεις να τη χαρείς.

Το μάνγκο δεν είναι φρούτο που συναντάς κάθε μέρα στο πιάτο σου, γι' αυτό κι όταν εμφανίζεται σε όνειρο αφήνει μια ιδιαίτερη αίσθηση - κάτι ανάμεσα στην έκπληξη και τη γλύκα.

Ξυπνάς με μια περίεργη αίσθηση φαγούρας σε όλο το σώμα, σαν να θυμάται το δέρμα σου κάτι που δεν έζησες πρόσφατα.

Ξυπνάς με μια αίσθηση που δεν φεύγει εύκολα - το στομάχι σου σφίγγει, το πρόσωπό σου είναι ακόμα τσαλακωμένο σαν να μύρισες ή είδες κάτι φρικτό.

Κάθεσαι απέναντι από ανθρώπους που κρατούν το βιογραφικό σου και σε κοιτούν με ύφος που δεν μπορείς να διαβάσεις, και κάθε απάντηση που δίνεις βγαίνει πιο αδύναμη απ' όσο την είχες φανταστεί στο μυαλό σου.

Το κρατάς στα χέρια σου χωρίς να το σκέφτεσαι, οι κόμποι περνούν ένας ένας ανάμεσα από τα δάχτυλά σου, και μια ηρεμία σε κατακλύζει που δεν ξέρεις αν την έφερε η προσευχή ή απλώς η επανάληψη της κίνησης.

Ακούς τον συνάδελφό σου να παρουσιάζει την ιδέα σου σε συνάντηση, με τις ίδιες σχεδόν λέξεις που χρησιμοποίησες εσύ, ενώ όλοι γύρω γνέφουν εντυπωσιασμένοι - και δικά τους μάτια δεν σε βρίσκουν καν στο δωμάτιο.

Κάθεσαι απέναντι από τον προϊστάμενό σου, ετοιμάζεσαι να πεις τον αριθμό που έχεις μελετήσει τόσες φορές στο μυαλό σου, και η φωνή σου βγαίνει πιο αδύναμη απ' όσο θα ήθελες - το όνειρο της διαπραγμάτευσης μισθού είναι από τα πιο άμεσα όνειρα αυτοεκτίμησης, γιατί εδώ καλείσαι να βάλεις νούμερο σε

Στέλνεις το βιογραφικό σου με ελπίδα, ίσως και με λίγο άγχος, και η απάντηση έρχεται πιο γρήγορα απ' όσο θα περίμενες - «δεν προχωράμε με την αίτησή σας» - χωρίς καν εξήγηση, χωρίς δεύτερη ευκαιρία να αποδείξεις τι αξίζεις.

Ανακοινώνουν την απόφαση μπροστά σε όλους, όχι κατ' ιδίαν πίσω από κλειστή πόρτα - η θέση σου αλλάζει, ο τίτλος σου μικραίνει, και όλοι οι συνάδελφοι που χθες σε έβλεπαν με έναν τρόπο τώρα σε βλέπουν διαφορετικά.

Μπαίνεις στο γραφείο και υπάρχει ήδη κάποιος καθισμένος στη θέση σου, κάνει τη δουλειά σου, μιλάει με τους ίδιους ανθρώπους που μιλούσες κι εσύ χθες, σαν να μην πέρασε ποτέ από κει σου η ίδια σου η παρουσία.