Όνειρο ή εφιάλτης; Τί σημαίνουν όλα αυτά;

Είδα λοιπόν πως δούλευα σε μία καφετέρια με κόσμο που δε γνώριζα. Τέσσερις σερβιτόροι, δύο αγόρια και δύο κοπέλες από τις οποίες η μία ήμουν εγώ. Στο μπαρ ένα κοριτσάκι που δεν ήξερε που παν τα τέσσερα.
Τη ρώτησα αν επιτρέπεται να μπω να τη βοηθήσω γιατί γινότανε χαμός και μου είπε ναι. Δίπλωμα την πόδια μου λοιπόν και την έδεσα στη μέση μου. Όταν πήρα το χαρτί με τις παραγγελίες δεν είχα ιδέα τι έγραψε. Δεν μπορούσα να καταλάβω. Έγραφε τις περισσότερες παραγγελίες ως ονόματα ή μάλλον επίθετα και ίσα που θυμόταν και η ίδια τί ήταν.
Κάποια στιγμή ξεκίνησε να βράζει έναν ελληνικό και σηκώθηκε έφυγε. Απέναντί μου οι δύο αρσενικοί σερβιτόροι να με κοιτάνε υποτιμητικά.
Πήρα να αδειάσω σε φλιτζάνι τον καφέ που έβραζε η κοπελίτσα. 1. Χύθηκε. 2. Το μπρίκι δεν ήταν ένα κλασικό μπρίκι. Στην αρχή έβλεπα ότι δεν μπορούσα να το πιάσω από πουθενά, σαν να μην είχε χερούλι μα τελικά παρατήρησα πως ήταν ένα ομοίωμα του κεφαλιού του μωρού μου και ο καφές έβγαινε από τα ρουθούνια. 3. Δε γέμισε ούτε το μισό φλιτζάνι και σα να μην φτάνει αυτό, ενώ το πήρα από τα πλυμένα, ήταν χρησιμοποιημένο και είχε ξερό καφέ μέσα παντού! Προσπάθησα να προσθέσω νερό, μάταιος ο κόπος, το φλιτζάνι δε γέμιζε με τίποτα.
Πήρα ένα κανονικό μπρίκι και έφτιαξα τον καφέ από την αρχή. Αντιμετώπιζα κάποιο πρόβλημα με το γκαζακι. Στην αρχή δεν άναβε, μετά απλά δεν έσβηνε με τίποτα! Αγχώθηκα! Νόμιζα πως θα εκραγεί. Τελικά κατάφερα να το κλείσω τελείως. Πήρα ένα άλλο γκαζακι, έβρασα τον καφέ κανονικά, βγήκε πάρα πολύ καλός, μα όταν άπλωσα τα χέρια μου να τον δώσω σε κάποιον σερβιτόρο, ένας από αυτούς άρχισε να γελάει υστερικά μαζί μου. Κοίταξα τον εαυτό μου μέχρι κάτω στα πόδια να δω τί πάει στραβά και τότε ξύπνησα.....