Ο πατέρας μου που στην πραγματικότητα είναι βαριά άρρωστος στο νοσοκομείο.
καθοταν σε αναπηρικό καροτσάκι Κ η νοσοκόμα κρατουσε μια λεκάνη με νερό καθαρό ,ήταν φάρμακο λέει Κ τού έριξε στο κεφάλι. Μετά σηκώθηκε με βοήθεια απ'το καροτσάκι Κ τον ξαπλώσαμε στο κρεβάτι του νοσοκομείου,ξάπλωσα κι εγώ δίπλα του Κ τον είχα αγκαλιά, μετά έφυγα Κ βρέθηκα σε μια εκκλησία η οποία στην πύλη της είχε δύο άντρες ο δεξιά φορούσε κάτασπρα άμφια που πάνω είχε κεντημένο έναν μεγάλο σταυρό Κ κρατούσε στα χέρια του ένα κάτασπρο μικρό πουλί Κ ο άλλος φορούσε μαύρο κόκκινα άμφια κρατούσε κι αυτός ένα κάτασπρο μικρό πουλί.
Για να μπω στην εκκλησία έπρεπε να πάρω το πουλί απ'το χέρι του ενός απ'τούς δύο.Τοτε Πηρα το άσπρο πουλί απ' το χέρι εκείνου που φορούσε τά άσπρα άμφια Κ τότε μπήκα μέσα στην εκκλησία η οποία είχε λίγο κόσμο αλλά χωρίς παπάδες.Γιατι περίμεναν λέει να γίνει κάποια βάφτιση. Κι εγώ φορούσα ένα λευκό φόρεμα.Μερα βγήκα απ'την εκκλησία.το προαύλιο της ήταν μια μεγάλη πλατεία η οποία δεξιά κι αριστερά είχε πράσινο γρασίδι.