Δεν έχω ονειρευτεί εδώ και πολύ

Δεν έχω ονειρευτεί εδώ και πολύ καιρό. Ή μάλλον, ονειρεύομαι εξαιρετικά σπάνια. Αλλά όταν το κάνω, είναι πάντα κάτι τόσο... ασυνήθιστο.

Και σήμερα ονειρεύτηκα κάτι απίστευτο.
Οδηγούσα κάπου. Ήταν μαζί μου δύο κορίτσια, άγνωστα. Οδηγούσαμε για πολύ ώρα, σε κάποια ξένη χώρα. Φτάσαμε σε κάποιο μέρος, και ένα από τα κορίτσια, που είχε μια φωτογραφική μηχανή, είπε:
"Πάμε, είναι λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα. Υπάρχει μια λιμνοθάλασσα εκεί. Θα βγάλουμε όλες μαζί φωτογραφίες."
Θυμάμαι, για κάποιο λόγο, να βγάζω το μαγιό μου δύο τεμαχίων στην πορεία και να το πετάω ακριβώς στην άμμο δίπλα στη θάλασσα. Και συνεχίσαμε να περπατάμε. Μερικοί ξύλινοι φράχτες, μονοπάτια, πεζόδρομοι...
Και ξαφνικά βγαίνουμε σε μια τόσο απέραντη έκταση που απλά παγώνω από χαρά.
Θεέ μου! Τι όμορφα!
Μια λιμνοθάλασσα είναι μπροστά μου. Ηλιοβασίλεμα. Το νερό ήταν κρυστάλλινο μπλε, και η ακτή... Δεν ήταν καν άμμος, αλλά κάτι μικροσκοπικά, θρυμματισμένα βότσαλα. Για να φτάσεις στη θάλασσα, έπρεπε να περπατήσεις σε ένα μικρό μονοπάτι ανάμεσα στα φυτά.
Περπατούσα και κοίταζα τον ήλιο μέσα από τα κενά στα φυτά. Το φως του ηλιοβασιλέματος έπεφτε στα φυτά, οι σκιές έπαιζαν στα λουλούδια και τα φύλλα. Όλα ήταν κάπως μαγικά, ασυνήθιστα. Ή ίσως ήταν απλώς το φως που έπαιζε τόσο απίστευτα. Αλλά στο όνειρό μου, ήταν τόσο φωτεινό, τόσο μαγικό!
Απλώς περπάτησα και το θαύμαζα. Ένιωθα σαν να ήμουν στον παράδεισο.
Στα αριστερά, υπήρχε κάτι σαν ξύλινος φράχτης. Και πέρα ​​από αυτόν, η ανοιχτή θάλασσα. Μια απέραντη έκταση!
Έστριψα αριστερά, θέλοντας να δω τι υπήρχε στην ακτή.
Και εκεί... Πολλά, πολλά διαφορετικά κοχύλια. Τεράστια, όμορφα, καθόλου σαν αυτά που έχουμε στην Οδησσό.
Από αυτά που έφερναν οι ναυτικοί από μακρινά ταξίδια. Σπειροειδή, μεγάλα, εξαιρετικά. Λευκά, μπεζ, μαύρα, πολύχρωμα. Ήταν τόσα πολλά!
Και σκέφτηκα, "Θεέ μου, πώς υποτίθεται ότι θα περπατήσω εδώ ξυπόλητη; Είναι όλα κοχύλια!"
Αλλά συνέχισα να περπατάω. Τα κοίταζα, θαυμάζοντάς τα.
Και ξαφνικά, μέσα σε όλη αυτή την ομορφιά, εντόπισα ένα κοχύλι.
Ήταν λευκό, μαργαριταρένιο ή χρώματος ελεφαντόδοντου, αλλά σίγουρα φίλντισι, με απίστευτο ιριδισμό. Οι ακτίνες του φωτός έπαιζαν πάνω του με τέτοια χρώματα κάτω από τον ήλιο που έδυε, που δεν μπορώ καν να περιγράψω ή να μεταφέρω την ομορφιά αυτού που είδα.
Από απόσταση, φαινόταν σπειροειδές, όπως άλλα κοχύλια, αλλά όταν το σήκωσα, αποδείχθηκε κάπως πιο επίπεδο. Ασυνήθιστο. Εντελώς διαφορετικό από οτιδήποτε είχα δει ποτέ στη ζωή μου.
Το σήκωσα και το γύρισα στο φως του ήλιου. Και έλαμπε! Αυτές οι μαργαριταρένιες αποχρώσεις, αυτό το παιχνίδισμα του φωτός...
Ω, Θεέ μου! Τι ομορφιά!
Στέκομαι εκεί, εντελώς έκπληκτος. Είμαι τόσο χαρούμενος που δεν μπορώ να σταματήσω να κοιτάζω.
Και τότε μια επιθυμία γεννιέται μέσα μου: Θέλω να πάρω αυτό το κοχύλι σπίτι, θέλω να το έχω στην κατοχή μου. Θέλω να το φέρω σπίτι, να το βάλω εκεί και να θαυμάσω αυτή την ομορφιά. Να το κοιτάζω κάθε μέρα και να θυμάμαι αυτό το απίστευτο μέρος.
Αλλά τότε, στο όνειρό μου, συνειδητοποιώ κάτι.
Ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι αυτό το κοχύλι στέκεται σε ένα μικρό βάθρο, σε κάποιο είδος υπερυψωμένης πλατφόρμας. Ίσως είναι φτιαγμένο ακόμη και από παλιά κοχύλια. Και για κάποιο λόγο, μου φαίνεται ότι είναι εκεί για κάποιο λόγο.

Δεν είναι μόνο για μένα.

Και λέω στον εαυτό μου:

«Όχι, δεν μπορώ να το αντέξω. Αυτή η ομορφιά δεν μπορεί να ανήκει μόνο σε εμένα. Πρέπει να παραμείνει εδώ. Για να μπορούν όλοι όσοι έρχονται σε αυτό το μέρος να βλέπουν επίσης αυτήν την ομορφιά. Για να μπορούν όλοι να βιώσουν το ίδιο συναίσθημα της συνάντησης με την ομορφιά, μετά την οποία δεν θα μπορείς ποτέ ξανά να είσαι ο ίδιος...»

Στο όνειρο, είχα πολλά ανάμεικτα συναισθήματα...

Τη χαρά της συνάντησης με αυτή την ομορφιά και τη θλίψη του να την αφήνω πίσω. Κι όμως, με θαυμασμό, την ξαναβάζω πίσω.
Θέλω πραγματικά να την πάρω μαζί μου, αλλά την αφήνω εκεί.

Και ταυτόχρονα, βιώνω ένα απολύτως απίστευτο συναίσθημα ότι ανακάλυψα αυτό το μέρος. Ότι ήμουν αρκετά τυχερός που είδα τέτοια ομορφιά. Ότι υπάρχει κάτι τόσο υπέροχο στον κόσμο!
Σε αυτή την κατάσταση, ακούω ένα κορίτσι να μου φωνάζει:
— «Έλα, ανακάλυψα κάτι εδώ!»
Και περπατάμε μέσα από κάτι ξύλινα εμπόδια, όπως φράχτες, λαβύρινθους. Αυτά τα περάσματα, ξύλινες κατασκευές, μονοπάτια.
Και μου δείχνει τα λουτρά με τις ιαματικές πηγές.
Λέει:
— «Κοίτα, υπάρχει ζεστό μεταλλικό νερό εδώ.» Ας μπούμε μέσα και ας καθίσουμε. Είναι υπέροχο για το σώμα!
Και ξαφνικά ρωτάει:
— Γιατί φοράς δύο μαγιό;
Κοιτάζω τον εαυτό μου...
Και, Ω ΘΕΕ ΜΟΥ!
Φοράω πραγματικά δύο μαγιό ταυτόχρονα! 😂
Το ένα είναι ροζ, το άλλο είναι κάποιο χακί χρώμα. Και το χακί είναι μονόχρωμο στο κάτω μέρος, και το ροζ με λουλούδια από πάνω. Έτσι, φοράω δύο ολόσωμα μαγιό, το ένα πάνω στο άλλο.
Δεν έχω καμία ιδέα από πού προήλθαν ή πώς κατάφερα να τα φορέσω έτσι. Ένα κύμα σύγχυσης υψώνεται μέσα μου: Δεν θυμάμαι καν να φοράω αυτά τα μαγιό!
Και λέω:
— Δεν ξέρω! Δεν έχω ιδέα από πού πήρα αυτά τα μαγιό!
Και έτσι τελείωσε το όνειρό μου. Με αυτά τα δύο μαγιό!
Αλλά, ειλικρινά, τι απίστευτο συναίσθημα ένιωσα αφού ξύπνησα!
Δεν είχα βιώσει τέτοια απόλαυση σε όνειρο εδώ και πολύ καιρό. Τόσο ζωντανό, τόσο όμορφο, που δεν ήθελα καθόλου να τελειώσει.