Το όνειρο που είδα
Δύο συνεχόμενα βράδια το ίδιο όνειρο.
Θέλω να πάω στο σπίτι, καρέκλες και τραπέζι μου κόβουν το δρόμο.
Στο πρώτο όνειρο παίρνω ένα βρόμικο και σκοτεινό ασανσέρ (ακόμη και τα νούμερα έχουν σκόνη και δεν είναι ευδιάκριτα) το οποίο δεν έχει τον αριθμό 4 στις επιλογές για τον όροφο στον οποίο θέλω να πάω.
Επιλέγω το 6 με σκοπό να κατέβω από τις σκάλες.
Στο πλατύσκαλο καρέκλες και τραπέζι μου κόβουν το δρόμο.
Προσπαθώ για λίγο και τελικά βρίσκομαι στο σπίτι, χωρίς να έχω δει πώς πέρασα το εμπόδιο.
Το ίδιο με το επόμενο όνειρο, όπου καρέκλες και τραπέζια εστιατορίου δεν μου επιτρέπουν να έχω πρόσβαση στο δρόμο για το σπίτι.
Χωρίς να δω το πώς, βρίσκομαι στον δρόμο που επιθυμώ.